To...My uncle ค่ะ

เป็นรูปที่พวกเราไปเที่ยวมาค่ะ

ยังมีอีกนะคะ ไว้โอกาหน้า หนูจะเอามาให้ดูอีก

เหนื่อย ตอนนี้เค้าเหนื่อยมาก

เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ

เหนื่อยจนในหัวสับสนไปหมดแร้ว

เค้าไม่เป็นตัวของตัวเองเรย

เค้าเกลียดตัวเองตอนนี้จริงๆเลย

ใครๆหลายคนที่เคยรู้จักเรา

จะรู้ว่าแต่ก่อนเรานิสัยเป็นไง

เราชอบทำอะไร...

เรารักผู้ชายคนหนึ่งมากมาย

เป็นคนที่อยู่สูงมากๆ

ซึ่งไม่มีวันที่จะเอื้อมถึง

แต่ผุ้ชายคนนั้นคือแรงบันดาลใจสำหรับเรา

เค้าทำให้เราได้เพื่อน

เค้าทำให้เราหลง ทำให้เราบ้า ทำให้เราเสียเงิน

ทำให้เรามีความฝัน

ทำให้เราเรียนภาษาญี่ปุ่น ทำให้เราพยามหัดร้องเพลง

ทำให้เราพบแล้วก้อเรียนรู้อะไรใหม่ๆ

แต่ช่วงระยะเวลาหนึ่ง

เรากลับลืมผู้ชายคนนั้น

ซึ่งเราไม่เคยคิดมาก่อนว่าเราจะลืมเค้าไปได้ไง

ทั้งๆที่แต่ก่อนเค้าคือ กำลังใจ คือที่สุดของเรา

ทำไมเราถึงลืมเค้าไป เพราะอะไร

เพราะมีอีกคนหนึ่งเดินเข้ามา

ทำให้สังคมเราเปลี่ยนไปอีกแระ

แระนั่นเป็นจุดเริ่มต้นอีกอย่าหนึ่ง

เราเหนื่อยที่จะต้องคอยตามคนอื่น

หลายคนบอกว่า แล้วทำไมต้องตาม

ก้อเพราะว่ามันคือการปรับตัวอ่ะนะ

+++ อนาคตนั้น เป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนจริงๆ+++

เราไม่อยากจะมองถึงอนาคตอะไรอีกแระ

เราเหนื่อยมากๆกับการคาดคะเนและพยายามทำทุกอย่าง

เพื่อสิ่งที่จะมาในอนาคต

ต้องนี้บอกตามตรงว่าจิตใจ ฟุ้งซ่านมากมาย

วันนี้เจอหลายเรื่อง

เรื่องหนึ่งที่กระทบใจเรามากๆเลยก้อคือ

...หึหึ เรื่องน้อตจี้ ...เราเอาแต่ใจไง

ก้อเพราะคนเอาแต่ใจคนนี้ขี้น้อยใจไง

เรื่องมันเกิดขึ้น...ตอนหลังเลิกเรียน

น้อตเดินลงมาคุยกะเพื่อนน้อต

อือ ก้อดูเหมือนเอนเอียงว่าจะเรียนแหละ

แต่เรารีบกลับบ้านไง

เราถามว่าน้อตจะเอาไง

จะอยู่กะเพื่อนเค้าก้อไม่ได้ว่าเรย

แต่เอาแบบชัดๆได้มั้ย

เค้ารีบ ก้อคือ ถ้ากลับบ้านผิดเวลา พ่อ+อาม่าก้อจะด่า เหอะๆ

น้อตก้องุงิ ไม่แน่นอน รอโน่นรอนี่

ซึ่งเค้ารอไม่ได้ไง เหอๆ

คือแอบเคืองอ่ะนะ ก้อเลยเดินลงไปเลยไม่รอ

ความรู้สึกตอนนั้นมาแบบ

เหอะๆ น้อตจะมาง้อเรามั้ย

เดินไป ก้อแทบจะร้องไห้

นิสัยอย่างน้อตคงไม่ง้อเราหรอก

ไม่หรอก ก้อเพราะน้อตเงียบจนน่ากลัว

กลัวจริงๆ กลัวมากๆ กลัวว่าถ้าน้อตไม่มาง้อ

เรา 2 คนก้ออาจจะจบกันเลยก้อได้

เพราะว่าวันนี้เค้าโกรธน้อตมากอ่ะ

แล้วเค้าก้อคงไม่ไปง้อ

แต่อีกใจหนึ่ง ก้อไม่รู้สิมันบอกไม่ถูก

เหอะๆ ถึงแม้ก่อนที่เค้าจะขึ้นรถกลับบ้าน

น้อตจะโทรมาถามว่าอยู่ไหนก้อเหอะนะ

เค้าก้อยังคิดอยู่นะว่า.....

ช่างเหอะ

เพราะนิสัยเค้าเปนคนที่คิดมากไง

เปนคนเอาแต่ใจ ใจร้อน แถมขี้งอน

จะรับได้รึเปล่า ???

ซักวันหนึ่ง เมื่อน้อตเจอใครคนที่คิดว่าน้อตเข้ากับเค้าได้ดีกว่าผึ้ง

วันนั้น เรา 2 คนก้อคงได้แยกกันจริงๆ

ก้อได้แต่ภาวนา

ว่าวันนั้นอย่ามาถึงเร็วเกินไปเรย

เหอะๆ เนื่องจากวันนี้ไปเรียนพิเศษ

แล้วกลับบ้านช้าเจ้าค่ะ

เลยโดนปะป๋างอนอีกตามเคย

เดี๋ยวนี้ ปะป๋าไม่ด่าแระ บ่นแระก้อไม่จำ

เลยใช้วิธีตัดหางปล่อยวัด หึหึ

งืม ไม่พูดด้วยเอาซะดื้อๆ

((หนักกว่านะจะบอกให้))

เฮ้อ หิววววววววววววว

หึหึ แอบเคืองน้อตจี้แหละ

งอนๆๆๆๆ

ว่าเค้าไม่น่ารัก

ถ้าคนอื่นพูดจะไม่งอน 5 5 5

แต่น้อตจี้พูด ><~

ขอประกาศ งดแปะรูปที่เอ็ม 5 5 5+

แต่มาแปะในไดแทนซะงั้น

หึหึ ไม่น่ารักก้อไม่ต้องรัก

เดี๋ยวเค้าไปหาคนรักเค้าใหม่ก้อได้

หึหึ

งอนๆๆ

((เมื่อกี้บอกไม่งอนนิหว่า...มะได้ต้องให้ง้อ อิอิ เอาให้เข็ด))

พักนี้ต้องไปกลับ กทม ทุกวัน ไปเรียนเอนคอนค่ะ

สนุกๆ ได้เพื่อนใหม่ที่หนิดหนมมา 4คน

คนแรก พี่ฟาง 5 5 5+

เรียกพี่จะโดนด่ามั้ยหว่า

คนนี้นั่งข้างๆ พี่เค้าน่ารักอ่ะ ฮาๆ

ส่วนอีกคนชื่อ มีมี่ คนนี้ไม่ค่อยพูดเท่าไหร่

อีกคน ชื่อ ทราย

คนนี้ท่าทางเด็กเรียนมากมาก แต่ก้อฮา

อีกคน ดรีม

หนิดกันจนเข้าขั้น วันอาทิตย์ไปเดิน เจเจ กันเหอะ

5 5 5+

เหวอๆ ง่วงๆ

อยากไปนอนแระอ่ะ แต่ขี้เกียจนอน เอ๊ะยังไง

วันนี้เข้าไปนั่งตบยุงในสวนกุหลาบมา

รอใคร ...รอน้อตจี้

รออ่ะรอได้น๊า

แต่ไม่เอายุงได้มี ยุงเยอะชิบบี้

อันที่จริงไม่อยากเข้าไปนั่งเฉยๆแระ

มันดูแปลกๆอ่ะ

เฮีย(พี่ชายเค้าอ่ะ) ด่าเรย

ไปทำไร ผึ้งเป็นผุ้หญิงนะ เหอะ

อ่ะน๊า ยังไงก้อเนอะลันล๊า

ทีตัวเองเข้าโรงเรียนหญิงล้วนล่ะ

ช่างเหอะ ไงเราเปนน้องก้อผิดอยู่ดี

แต่แอบฮาอ่ะ รู้สึกว่าพักนี้ พี่ๆจะเป็นห่วงน้องสาวคนนี้จังน๊า

ทั้งเฮีย วันนี้มารับถึงเอนคอน

ส่วนพี่สาวก้อนั่งรถกลับเปนเพื่อน 5 5 5+

อันที่จริงหาเพื่อนร่วมทาง กร๊ากก

ขำขำ ไปแระ

ป.ล. วันนี้มันอัพได แบบไม่ได้สาระจริงๆ